'Zie De Mens'

In contact met Geestelijke en spirituele dimensies.
Een uitnodiging...



© Hadewych Werner, getekend naar een afbeelding uit het boek: Pastel van Claira Waite Brown.

Poes is dood

Poes is dood.
Waar zal hij nu toch zijn?
Ja, zijn lijfje is begraven,
maar poes dan, poes zelf
die moet toch ergens zijn?


Als ik wat stil word
en mijn ogen sluit
zie ik ineens zijn kopje
tussen andere poezenkopjes in.


Hij kijkt mij heel lief aan
en zegt: "Ik ben er wel,
alleen, nu ben ik hier".


Gelukkig,
nu weet ik dat poes er nog is.
Tot ziens poes.

(13-11-1991)

Onze jongste dochter leest nu voor uit het gedichtenboek: ‘Kom, ga je mee’,* dat ik voor kinderen schreef, toen zij zelf op de leeftijd was van haar dochter nu. Toen mijn kleindochter hier logeerde en ik haar vroeg: “zal oma iets voorlezen uit haar eigen boek”, zei ze: “ja, ja”. “Welke zal ik lezen”, vroeg ik haar. “Poes is dood”. Hmm dacht ik, is dat nu wel zo geslaagd voor een 4 jarige? Maar zij was heel stellig. “Ja, die wil ik”. Ik wist zelf de inhoud niet helemaal precies meer, dus een beetje schoorvoetend begon ik te lezen. Later vroeg ik mijn dochter ernaar en toen zei ze: ”ja, daar vraagt ze steeds om.”

Nu ik het zelf weer eens gelezen heb, begrijp ik waarom ze het steeds wil horen. Er gaat iets geruststellends van uit, iets wat vertrouwen geeft, naar mijn idee omdat het einde een perspectief laat zien, een groter verband. Dit perspectief bestaat mijns inziens echt. Een groter verband, een perspectief waar niet alleen de dieren maar ook wij mensen deel van zijn. Een groter geheel waar onze kleindochter, als kind, nog gemakkelijk bij kan en weet van heeft.

In de tijd dat dit boek net uit was, heb ik een keer, in een flits, een poes als een lichtend energie wezen waargenomen. Het was geen knuffelpoes maar wel een mij vertrouwde poes en het gebeurde me toen ik naar haar keek, terwijl ze zich aan het wassen was, op een kleed voor me.

Zo’n zelfde ervaring had ik met de kleindochter waar dit verhaaltje over gaat. En nu ik dit schrijf is de parallel wel frappant: zij lag op een speelkleed voor me op de grond, nog heel klein toen en ik keek alleen maar naar haar. En in een korte flits zag ik haar enkel als een lichtende energie.

Het zijn wonderlijke ervaringen die vaak ook weer uit je gedachtewereld raken. In dit verhaal zijn ze weer op dezelfde wonderlijke manier bij elkaar gekomen.


* Uit: Hadewych Werner ‘Kom, ga je mee’, 1992 Uitgeverij Akasha. Het boek is niet meer verkrijgbaar.