'Zie De Mens'

In contact met Geestelijke en spirituele dimensies.
Een uitnodiging...




De vlinder

Zachtjes strijk ik bij je neer
heel even maar
dan ga ik weer.


Van bloem tot bloem laat ik me gaan
hún geurenkracht
is míjn bestaan.


ook kleuren zijn een deel van mij
het blauw van de hemel
álles hoort erbij.


maar mijn vrijheid stel ik het meest op prijs
daarin kan ik mezelf zijn
mooi, sterk en wijs.


© Hadewych Werner Uit: Kom, ga je mee.


Dit gedichtje over de vlinder schreef ik in 1992, een onschuldig kindergedichtje, met een vleugje wijsheid. De vlinder op de afbeelding heb ik een jaar of twaalf geleden gemaakt in onze tuin. Wat ziet hij (of zij?) er prachtig uit. Zo helemaal vol van kleur, gaaf en sterk.

Heel anders als de vlinder die ik helaas een paar dagen geleden in onze tuin zag. Ik moest echt drie keer kijken of ik het wel goed zag. De randen van de vleugels waren gekarteld en kapot, alsof er hapjes uit genomen waren. De buitenkant van de vleugels leek bedekt met een plakkerig hoornachtig laagje en hij kon met moeite op de bloem van de vlinderstruik blijven zitten. Hij viel steeds naar voren en had moeite zijn evenwicht te bewaren. Hij zag er niet sterk en opgewekt uit. Het was een triest gezicht.

De dag daarna maakte ik een uitgebreide wandeling in een natuurgebied vlakbij onze woning. Ik genoot volop en voelde me net als andere keren opgenomen in de natuur, blij en bevoorrecht dat ik van zo’n mooi natuurgebied kan genieten. Opeens moest ik weer aan mijn ‘gehavende’ vlinder denken, de vorige dag in mijn tuin en er drong zich een besef aan mij op dat ik niet meer weg kon drukken. In Nederland mogen we ons heugen op bepaalde plekken, waar de natuur helemaal de ruimte krijgt. Dat is mooi en fijn voor de mensen die in de gelegenheid zijn ervan te genieten. Maar het ziet ernaar uit dat we met de rest van ons ‘erfgoed’ maar wat aanklooien. Sorry voor het woord.

Ik krijg dan het gevoel dat we de boel om ons heen aan het ruwineren zijn. Er zijn allerlei goede doelen projecten, grote maatschappijen die zo ‘hun best doen’ voor het milieu. Zij maken er mooie sier mee, maar ondertussen gaat de bouw door van windmolens, biomassacentrales (en daar bomen voor kappen elders in de wereld!!!), zonnepanelen op weilanden!!!! Plastic all over de place! Alles moet sneller, beter, efficiënter, maar is het wel beter en efficiënter? En voor wie? We raken onszelf nog eens kwijt in een wereld van beton en digitalisering. We dragen er allemaal aan bij. Kan het ook anders? Mag het een tandje minder? Kunnen we met meer zorg en aandacht naar de ons omringende wereld kijken, juist ook wat betreft de grote beslissingen die er te nemen zijn?

Wellicht kan de schoonheid van de vlinder op de foto en de tekst van het gedichtje ons tot inspiratie dienen.